Dzisiaj chciałabym zwrócić Waszą uwagę na temat zaburzenia, z którym spotykam się w moim gabinecie bardzo często. Jest ono często mylone z bardziej znanymi chorobami – anoreksją i bulimią, natomiast ostatnio zauważam, że występuje częściej i u coraz młodszych osób (głównie u dziewcząt i kobiet):

Permareksja,

bo o niej mowa, jest to syndrom psychologiczny – poważna obsesja na punkcie jedzenia i kalorii, nie będąca w danym momencie częścią innych zaburzeń odżywiania, np. anoreksji, bulimii.

Objawia się ciągłym lękiem o przytycie, nieustannym kontrolowaniem wartości kalorycznej i odżywczej spożywanej żywności. Najczęściej towarzyszy temu duży stres psychiczny.

Często współwystępują zachowania prowadzące do utraty spożytych kalorii, np. obsesja na punkcie wysiłku fizycznego, posty, itp.

Prowadzi do nadmiernej eliminacji produktów żywieniowych. Rezygnacja z tego co wysokokaloryczne, kończy się rezygnacją z niezbędnych składników zdrowej diety – tłuszczy, węglowodanów, białka.

Ma silny związek z wizerunkiem własnego ciała.

Często osoby czują, że nie są ważne, lub godne docenienia przez innych lub siebie, dopóki nie wyglądają tak jak sobie wymarzyły.

Mają też zwykle szeroką wiedzę na temat odżywiania i ćwiczeń, motywują swoje zachowanie dążeniem do zdrowia.

Sygnałem alarmowym jest wpływ objawów na funkcjonowanie w codziennym życiu.

Może to doprowadzić do wyniszczenia organizmu, lub rozwinięcia się innych, groźnych dla życia chorób, jak anoreksja, czy bulimia.

Efekty występowania tego zaburzenia mogą być bardzo różnorodne, najczęściej występują:

Pogorszenie stanu zdrowia

Rozwój zaburzeń psychicznych

Izolacja społeczna

Zabiegi bariatryczne wykonywane mimo braku medycznych wskazań.

Co robić?

Pierwsze i najważniejsze będzie wykrycie tego zaburzenia.

Poszukanie pomocy – najczęściej ze strony psychodietetyka, lub psychologa, np. pracującego w nurcie terapii poznawczo-behawioralnej. Może to pomóc odzyskać pewność siebie i normalny związek z jedzeniem..

W niektórych przypadkach leki (np. przeciwlękowe lub przeciwdepresyjne) mogą być również stosowane w celu zmniejszenia intensywnych objawów zespołu. Powinny byś stosowane łącznie z terapią psychologiczną.

W skrajnych przypadkach może być konieczne tymczasowe hospitalizowanie chorych, z powodu wyniszczenia i wyczerpania zasobów organizmu.

Jeżeli widzisz powyższe objawy u siebie, lub u swojego dziecka, nie lekceważ ich, poszukaj pomocy, nie pozwól by to kontrolowanie jedzenia rządziło życiem. Pamiętaj – zdrowa samoregulacja jest objawem miłości do siebie. Nadmierna kontrola jest rodzajem przemocy, nawet jeżeli sami ją sobie narzucamy.